Veilig geland

Dag beste bezoekers,

Nu toch nog even een update van de blog. We hebben een zeer druk programma gehad, waardoor tijd voor updates bijna onmogelijk was. In de vluchtelingenkampen is geen internet en ook geen mobiel telefoonverkeer mogelijk. Ook hadden we geen USB aansluiting om foto's op de blog te plaatsen. Helaas, het is niet anders. Een laptop mee was toch handiger geweest, al hadden we die steeds mee moeten slepen.
We hebben vanochtend, op mijn verjaardag, afscheid van elkaar genomen op Schiphol. Ik ben enorm tevreden over onze uitgebalanceerde, leuke groep.  Iedereen heeft een steentje bijgedragen aan het welslagen van de reis.

Hoogtepunt van onze  reis was voor mij toch wel het bezoek aan het vluchtelingenkamp Mae La Oon. We reden met 3 ZOA-trucks van Mae Sariang naar Mae La Oon. Er zijn veel checkpoints langs de grens met Birma. Gelukkig kwamen we daar zonder veel moeite langs. ZOA is bekend in dit gebied. Een vriendelijke blik van onze chauffeurs was voldoende. Het was een lange reis op zeer onbegaanbare (zand)wegen. Na de regentijd (oktober) zijn er in de geasfalteerde wegen flinke gaten gevallen. In het kamp moesten we door het water, zie onder voor het filmpje. De Thaise regering doet niets aan de wegen omdat de vluchtelingen geen belasting betalen.
Bij het vluchtelingenkamp was de controle een stuk strenger. Inschrijven, paspoort-kopie check, etc.

Toen we het kamp inreden, bleek dat deze niet door veel mensen van buiten bezocht worden, omdat de kampen zo afgelegen liggen. Kinderen renden mee met onze trucks. De vluchtelingen kwamen uit hun hutten naar buiten om te kijken. Een aantal keken verbaasd, anderen met een vriendelijke blik.

We werden zeer hartelijk ontvangen door de ZOA medewerkers. Ze wilden graag hun activiteiten in de kampen laten zien. De dankbaarheid m.b.t. onze "funding" straalde ervan af.

ZOA werkt in alle kampen die ze ondersteunen op dezelfde wijze:

Docenten worden door ZOA opgeleid om de vele leerlingen les te geven. Er is trouwens een tekort aan leerkrachten.

Er is onderwijs in ondermeer taal en rekenen; ook zijn er praktijkgerichte opleidingen zoals textiele werkvormen, metaalbewerking, verzorging (koken e.d.).

Op het moment dat de bel ging stormden de leerlingen naar de lokalen: ze hebben er enorm zin in. Het lijkt alsof ze snappen dat "education" de weg naar de vrijheid kan betekenen. ZOA verricht fantastisch werk. Er is een goed georganiseerd geheel neergezet. We hebben met eigen ogen kunnen zien dat onze bijdragen goed terecht komen.

Erik

ZOA-DOCENTENTRAININGEN

Lessen in het Mae la Oo kamp

Lessen in "hokken", een grote hal met afgebakende ruimtes.





leerlingen krijgen muzieklessen van hun leraar


Buiten op het speelplein samen een lied zingen

ZOA-DOCENTENTRAININGEN filmpje

Onderweg van het kamp naar Mae Sariang

Grensrivier tussen Thailand en Birma. Mooi hè?

foto's

Jongetje in kamp Mae la Oo

Textiele werkvormen, de kunst afkijken

Lopen door het Kamp Mae la Oo

Kaart route

ZOA BONHOEFFER reis Thailand weergeven op een grotere kaart
Erik

sms op woendag 2 december

Hallo,
We kunnen hier niet op de blog komen. We proberen wel wat, maar weten niet of het lukt. We zijn twee dagen in de vluchtelingenkampen geweest met een overnachting in een hut. We hebben drieënhalf uur door de bergen gereden op een "witte weg". Het is een heftige, mooie, indrukwekkende reis.
Erik

heeyz mensen

hier een bericht van wietske

gisteren zijn we s'ochtends vroeg vertrokken na het 2e kamp: mae rama luang
daar hebben we alle klassen met beroepsonderwijs gezien. het is super geweldig om te zien hoe de volwassen met simpele scholing een veel beter kans in de normale wereld kunnen krijgen.we hebben van de cooking and baking heerlijke singaporecookies gehad.
daarna zijn we over de offterrain wegen naar het volgende kamp gegaan. het mea la oon kamp.
hier hebben we de scholen gezien en de leraren kamer waar we gezellig hebben gezeten.
toen werden we opghaald omdat paar leerlingen voor ons wouden zingen. het was echt super mooi
na een lading gelach omdat erik weer de leraar moest uithangen
na de rondleiding hebben we een dinner genomen in het kamp restaurant. toen we an het eten waren kwamen er allemaal kinderen kijken. het voelt erg raar. volgens mij weet ik nu hoe een V.I.P zich voelt.


toen zijn we voor de overnachting na een thais huis gegaan.
het was heel gezellig daar.we hebben met zijn allen (ook paar zoa staff members) gezellig gepraat en gezongen. down by the river side waarbij erik en vincent lang zo hoog kwamen als ik. s'avond heb speciaal voor jopie, vincent en erik the lion sleeps tonight gezongen waar zeheel erg van hebben genoten (dus niet).

toen wou ik me gaan omkleden in de 'badkamer'
waar mijn douche relatie onderdruk kwam te staan omdat ik meneer Kakkerlak bedroog met meneer V.Spin. in normale taal: er zat een vogel spin in de 'badkamer' 15 cm bij me vandaan.

-xxx- wietske

Update vanuit Thailand

Heey allemaal,

Sorry dat we al een paar dagen niks van ons hebben laten horen. We hebben namelijk wat probleempjes gehad met het internet.

Zondag:
We zijn naar een internationale kerkdienst gegaan. Het was in een klein kerkje met normaal gesproken maar 10 mensen, totdat onze groep van 12 binnenkwam.
Na de dienst zijn we naar een waterval gegaan waar we lekker konden genieten van de prachtige natuur die ze hier in thailand hebben!

Maandag:
We zijn voor het eerst naar een kamp gegaan. Kamp Mae La.
In Mae La zitten de meeste vluchtenlingen, namelijk 30.000 geregistreerde vluchtelingen. Eigenlijk is dit aantal 2.5 keer zo groot.
Toen we onderweg waren moesten we vaak stoppen voor de checkpoints, want er moet worden aangegeven a/d militairen wie er in het kamp komt en gaat.
Voor het eerst zagen we hoe het in de kampen er aan toe gaat. De mensen wonen in hutjes van bamboe en een dak van bladeren. Deze huisjes moeten om de 2 jaar helemaal vervangen worden!
In het kamp liepen er militairen rond. We mochten hun niet filmen / fotograferen.
Er is geen privacy in de kampen, want de hutten zijn namelijk niet helemaal omgeven door "bamboemuren". En de huisjes zitten allemaal heel dicht op elkaar.
Na het kamp zijn we vertrokken naar Mae Sariang, dit was een reis van  4 uur met de auto.
Erg vermoeiend!

Liefs,
Linda